Time's Fading – ENorm (2025)
De tijd vliegt
Het jaar 2016 is voor mij een periode waar ik met gemengde gevoelens op terugkijk. Persoonlijk ging het niet goed, maar muzikaal viel er veel te genieten. Volgens mij was het in september van dat jaar dat we in ons radioprogramma De Muziekexpress aandacht besteedden aan de single ‘Reach For The Roses’ van ENorm. Die single werd door de Twentenaren gemaakt om geld in te zamelen voor en aandacht te vestigen op de strijd tegen kanker. Vanaf dat moment hebben radiomaatje Benito en ik veelvuldig contact gehad met gitarist Ronald ten Bos van ENorm.
In juni 2023 zag ik ze pas voor het eerst tijdens een liveoptreden. Dat was in het kader van LSA-Music bij Oerkroeg Schiller, en sindsdien heb ik meerdere keren van ze mogen genieten. Afgelopen vrijdag hebben we ze weer bezocht in Hengelo. ENorm is geen tributeband; ze maken eigen muziek. Misschien is dat een belangrijke reden dat ze niet zo heel vaak optreden én dat ze niet bij het ‘grote publiek’ bekend zijn. Ik lees de laatste tijd vaker over de ‘macht’ van tributebands en dat muzikanten met eigen werk door deze acts minder kansen krijgen; het zou zomaar kunnen. Als ik mij beperk tot ENorm, dan maken ze volgens mij muziek die voor veel meer mensen interessant genoeg is om eens een kans te geven.
Vorig jaar brachten ze een nieuw album uit, ‘It's Time’. Met het luiden van een kerkklok gaat het slotakkoord van dat album van start, ‘Time's Fading’. Het nummer krijgt door die klokken iets stichtelijks, maar ook iets duisters. De liefde is verdwenen en hij mist haar. ‘I Spend The Night Awake', hij ligt de hele nacht wakker, ‘I Can Feel Your Hands On Me, I Really Do’, hij voelt haar aanwezigheid nog. Hij zet de televisie aan, want slapen kan hij immers niet in hun gezamenlijke bed, ‘Turn The TV On, ‘Cause I Can't Sleep In Our Bed’. Het refrein wordt intens gezongen, ‘When We Meet Again, I Won't Let You Go’. Als ze elkaar weer zien, laat hij haar niet meer gaan. Elke dag verdwijnt ze echter weer, ‘Every Day You Fade Away’, maar hij blijft haar gezicht zien, ‘Still See Your Face’, terwijl de tijd vervaagt ‘Time's Fading’.
Een prachtige, melodieuze gitaarsolo volgt, waarna de kerkklokken langzaam maar zeker wegsterven. De tijd vervliegt; de herinnering aan iemand die je dierbaar is vervaagt hopelijk niet. Als dat wel gebeurt, is dat omdat de tijd maar doortikt. ENorm heeft mij geraakt met dit nummer en ik hoop dat het altijd op hun setlist blijft staan…