Scholierenrun
Kopie van brief aan directeur aan Schaersvoorde
Beste meneer de directeur,
Mijn perceptie die ik graag met u deel naar aanleiding van het bezoek aan de Gerard te Broke Memorial loop waar u mij voor heeft uitgenodigd. De reden om aanwezig te zijn was om mijn zoon te kunnen supporten.
Alle leerlingen van de eerste en tweede klas van uw college, Schaersvoorde, zijn deelnemers aan de loop. De samenwerking met AVA '70 is gericht op meer aandacht voor beweging en sport. Er is zelfs een aparte klasse voor uw college, de scholierenrun. Goed en gezond initiatief, chapeau!
Daarnaast het in ere houden van de sportieve prestaties van de beste man, Gerard te Broke, is erg waardevol.
Uw uitnodiging heb ik aanvaard en was aanwezig in het dorp. De organisatie was uitstekend, mooi parcours, dranghekken en de juiste wegbegeleiders.
De scholierenrun ging van start en de voormotor komt al claxonnerend aanrijden met zwaailichten om het parcours vrij te maken. Direct gevolgd door de eerste scholieren, die de gang er goed in hebben. Zij zijn gefocust, scherp en gretig. Een enkele zweetdruppel is te zien. Dit is het schoolvoorbeeld van intrinsiek motivatie. Prachtig om te zien. Ik geniet volop!
Wat daarna volgt is diep- en dieptriest... Het raakt me... Het genieten gaat over.
Een meute scholieren die sloffend, ongeïnteresseerd, apathisch en in staat van mineur de straten door gaan. Gedreven door enkele overenthousiaste en vooral geprikkelde docenten. Beide stralen niet, kijken niet blij en er hangt een zwaarte om hen heen. Ik word hier intens verdrietig van... Ik zal een vergelijking achterwege laten.
Wat ik mij direct afvraag is of ik de enige ben dit ziet?
Een ruime 500 kinderen, waarvan er 100 met veel plezier en liefde hun sport uitoefenen. Dit geeft energie en vreugde. Maar het merendeel, 400 kinderen, die ongemotiveerd, apathisch en zich bovenal slaafs voelen... Dit zuigt en vreet energie en is niet ongezond.
De loop heb ik niet afgekeken omdat de treurnis deel van mij nam en te groot werd. Met ietwat teleurstelling keerde ik huiswaarts. Daar trof ik een zoon die tot één van die 400 niet blije kinderen behoorde.
Misschien mag ik concluderen dat, over de rug van Gerard te Broke nota bene, de kinderen worden verplicht tot iets waar zij niet op zitten te wachten. De autonomiteit wordt volledig weggenomen van deze jeugdigen. Terwijl enkele weken geleden onze vrijheid werd gevierd. Het riekt naar dwang en dominantie van Schaersvoorde opdat zij kunnen tonen hoe goed zij bezig zijn op maatschappelijk vlak. Hier zijn geen winnaars, enkel verliezers.
U heeft een goed stel hersens en bent capabel om dit gezond aan te pakken. Iets om over na te denken, meneer de directeur. Ook u kan de bal soms misslaan, maar de plank...
Marcel Stronks