‘I hurt myself today…’
Ik zou zingen op een uitvaart, onder andere het liedje 'Hurt'. Zingen op zulke plechtigheden doe ik vrij vaak, en ik bereid alles terdege voor. Samen met een onwrikbaar vertrouwen in mijn stem en spel, zorgt dat altijd voor een relaxte preparatie. Ik had een antibioticakuur, want er was vermoedelijk een bacteriële infectie aan een kootje van mijn rechter ringvinger. Rechts is mijn slaggitaarhand, dus verder geen probleem. Bij de bijwerkingen stond van alles, maar dat had op mij nog geen betrekking. Diarree bijvoorbeeld. Nou eerder het tegendeel, realiseerde ik me ineens. Al ruim een uur voelde ik aandrang, maar telkens trok de baksteen zich terug als een politicus na een lastige vraag. Ik wilde er vanaf, want ik moest een flink eind rijden. En je wilt ook niet halverwege een uitvaart denken: ‘O jee. Komtie! Dit had ik logistiek écht anders moeten aanpakken.’
Dus ben ik er maar eens effe goed voor gaan zitten. Maar na een dikke, dertig, veertig, vijftig! minuten drukken had ik flink deconstipatie-blues: ‘I woke up this morning and .., d’r was geen beweging in te krijgen.’ Ik liep tussen de druksessies, het hele huis door. Op- en-neer, heen-en-weer. Paniek in de tent. De dokter bellen? Ja! Of nou ja, de assistente - de ware poortwachter van de moderne geneeskunde.
‘Wat moet ik doen?’ vroeg ik, ‘Het begint zo langzamerhand zeer onaangenaam te voelen, en ik kom ook veel te laat op een uitvaart. Sterker nog, ik heb hier op het toilet momenteel een uitvaart nodig, snapt u?’
Ze snapte het niet. Of ze deed alsof.
‘Lauw water drinken en rondlopen,’ antwoordde ze. ‘Ja sorry,’ antwoorde ik haar met radeloosheid in mijn stem, ‘’ik loop al een half uur rond als een ijsbeer full of shit, en wil bevallende vrouwen niet tekort doen maar ik begin serieus te denken, of ik straks misschien ook gehecht moet worden!’ De assistente schoot in de lach: ‘Haha, misschien een kraamvisite. Beschuit met… nou ja, laat maar…’
En terwijl ik met haar belde gebeurde het…dan tóch, een klein momentje. Anderhalve seconde slechts, pure verlichting. Best kort voor zo’n verhaal, Maar goed, dat was vóórdat ik achterom keek. Wat daar lag, tartte elke verbeelding. Dit was een entiteit. Een rioolkarper van mythische proporties. Iets wat je niet doorspoelt, maar documenteert. Ik schoot 10 foto’s! Niet uit trots, maar uit bewijsdrang. Je wilt later niet twijfelen of het wel echt was. Ik verwachtte bijna dat hij zijn ogen opendeed en zou zeggen; ‘Papa!’ Ik overwoog serieus om ‘m bij de burgerlijke stand aan te melden en geboortekaartjes te laten drukken. Ik heb toch maar doorgespoeld. In drie etappes… Je neemt geen risico’s met dit soort krachten. In de auto bleef ik in de achteruitkijkspiegel kijken. Bij de uitvaart ging alles goed. Ik stond daar met mijn gitaar… en zette Hurt in.
‘I hurt myself today…’ En ik dacht alleen maar: jullie hebben echt géén idee.
Tekst: Rocco Ostermann