Wethouder Ted Kok vertrekt na 16 jaar Aalten (en 16 jaar Didam/Montferland)
AALTEN - Op 6 mei vertrekt Ted Kok als wethouder van de gemeente Aalten. Hij wordt voorgedragen als wethouder in de gemeente Westervoort. Hij heeft de functie van wethouder nu al 32 jaar uitgeoefend. Eerst elf jaar in de gemeente Didam, daarna vijf jaar in de gemeente Montferland waar Didam in opging, en daarna zestien jaar in de gemeente Aalten. Met zijn 32 jaar ervaring is hij nu al misschien de langstzittende wethouder van Nederland, dat zou uitgezocht moeten kunnen worden. Tijd voor een uitgebreid interview met de vertrekkende wethouder.
Door Jos Wessels
Waarom is wethouder zijn zo leuk?
Wie Ted Kok ontmoet, ziet immer een brede grijns op zijn gezicht. Hij geniet van zijn werk, ook na zoveel jaar. Wat is er eigenlijk zo leuk aan die baan?
"Als wethouder maak je soms het verschil. Je hebt met allerlei mensen te maken die allerlei belangen hebben. Het speelveld is zeer divers. Je hebt bedrijven en burgers die iets gerealiseerd willen zien. Je hebt te maken met politieke fracties. En met een college waar je onderdeel van bent. En je hebt ambtenaren die loyaal zijn en je van adviezen voorzien. Ik geniet van dat samenspel om er dan samen uit te komen. Ieder in zijn waarde laten en elkaar wat gunnen hoort daarbij. Ik heb heel vaak fysieke portefeuilles gehad zoals ruimtelijke ordening, volkshuisvesting en in het verleden ook Openbare Werken. Je ziet dan letterlijk het resultaat van je werk. Als ik nu naar huis rijd en ik zie een weg of een gebouw waar ik aan mee heb gewerkt, dan kan ik daar echt van genieten. Het meest echter geniet ik van het werken met mensen in al die functies. Ik heb daar vrienden aan overgehouden. En hoe mooi is het, als je een individuele burger kunt voorthelpen om een diep gekoesterde wens te realiseren. Altijd binnen de wettelijke mogelijkheden natuurlijk. Mijn titel zegt het al: wet-houder!"
Tips en tricks voor een goede wethouder
Moet je als wethouder een speciaal karakter hebben? "Nee, in een college gedijen juist verschillende types", zegt Kok. "Je moet wel teamgevoel hebben. Elkaar wat gunnen. Dat geldt ook voor het contact met alle politieke partijen in de raad. Altijd transparant blijven. Je hebt elkaar in de toekomst weer nodig. Wat ik zelf heel belangrijk vind: je moet je dossiers door en door kennen. Niet afhankelijk zijn van de kennis van ambtenaren. Dat vergt veel studietijd, werkbezoeken en gesprekken met betrokkenen. Dat vraagt veel tijdsinvestering, iets wat de buitenstaander niet ziet. Luister wel goed naar ambtelijke adviezen. Ze kunnen je behoeden voor dwalingen. Maar dan nog moet je soms een andere richting kiezen omdat in de politiek iets niet haalbaar is. Je moet dus ook kunnen omgaan met teleurstellingen. Wat je niet moet doen, is toezeggingen doen die niet verantwoord zijn. Ja zeggen is altijd het gemakkelijkst. Maar je ondervindt waardering als je een Nee! met argumenten omkleed kunt uitleggen. Daarbij ben ik altijd laagdrempelig, makkelijk benaderbaar. Dat wordt ook gewaardeerd."
Het begon in Didam
Ted Kok is in Didam geboren op 6 april 1967. Hij komt uit een aannemersfamilie, zijn vader had een bouwbedrijf. Hij volgde een opleiding aan de MEAO. Daarna deed hij de HEAO in avondstudie. "Daar heb ik al geleerd om ’s avonds te studeren en van huis te zijn", zegt hij nu. Ted werkte in de logistiek van een farmaceutisch bedrijf. Zijn politieke carrière begon onverwacht op een avond in 1993. Teds moeder was op bedevaart naar Lourdes. Zijn vader vroeg hem om mee te gaan naar een politieke avond van het CDA. De kennismaking beviel goed. Kort daarna belde een wethouder hem op met de vraag of Ted op de kieslijst van het CDA wilde staan. April 1994 werd hij raadslid op 27-jarige leeftijd. Een maand later vertrok er een wethouder. Ted werd gevraagd om hem op te volgen. "Dat was een groot dilemma", vertelt hij. "Letterlijk op diezelfde dag vroeg het bedrijf waar ik werkte, of ik het logistieke proces op wilde zetten voor drie filialen in Oostenrijk. Het was kiezen: het zakenleven of de politiek." Ted koos voor de politiek. "Ik wist in het begin helemaal niets", legt hij uit. "Ik was nog maar een paar keer in het gemeentehuis geweest. Een van mijn eerste klussen was de begeleiding van de aanleg van riolering in het buitengebied van Didam. Ik heb alle technische termen eerst moeten leren. Maar mijn werk was natuurlijk: mensen overtuigen om mee te doen. Ik heb in die tijd heel veel gehad aan mijn collega- wethouder Jan Rasing."
Grote overwinning in Montferland
Eind 2004 werden de Achterhoekse gemeenten gereorganiseerd. De gemeenten Didam en Bergh gingen samen verder als Montferland. Ted Kok werd lijsttrekker van het CDA. Ted is dol op verkiezingscampagnes. Hij steekt daar veel tijd in en weet mensen enthousiast te maken. Voor de verkiezingen in november 2004 bedacht het CDA iets nieuws. Het ging campagne voeren op kernenniveau. Elke dorpskern een eigen folder met de gezichten van de plaatselijke kandidaten en programmapunten. 17 november 2004 was een van de mooiste dagen in de carrière van Ted Kok. Het CDA behaalde een klinkende overwinning met 13 van de 25 raadszetels. De absolute meerderheid dus. Toch koos Kok voor een coalitie met drie partijen. "Ik wilde een breed draagvlak. En je weet dat je elkaar in de toekomst weer nodig hebt", zegt hij. Ted werd weer wethouder, met name op gebied van ruimtelijke ordening en financiën. "We hebben mooie dingen bereikt", zegt hij nu. "Zoals het bedrijventerrein bij ’s-Heerenberg, de woonwijk Kerkwijk in Didam. En de zuidelijke rondweg richting Zevenaar."
En toen… naar Aalten
In 2010 besloot Ted Kok te stoppen als wethouder van Montferland. "Tijd voor iets nieuws", vond Ted. "Je laat veel achter maar je moet oppassen dat de sleet er niet op komt. Ik zie wel wat er op mijn pad komt."
Het werd Aalten. Het plaatselijke CDA zocht een wethouder van buiten. Kok kon naadloos over, zonder gebruik te maken van de wachtgeldregeling. Ted Kok kwam terecht in een college met VVD en GB (GemeenteBelangen). Hij had één restrictie: hij wilde in Didam blijven wonen. De plaatselijke politiek gaf hem zijn zin; sindsdien kreeg hij elk jaar ontheffing van de verplichting om in de werkgemeente te moeten wonen. Ted Kok kreeg ook hier de portefeuille Ruimtelijke Ordening. Dat bleef zo in 2014 in een college van CDA, GB en CU. Toen kreeg hij ook nog Financiën erbij. In 2018 volgde een college met CDA, PP en VVD. De laatste vier jaar was er een college van CDA, PP en GB. Ted liet zich steeds kennen als hardwerkend, resultaatgericht en gemakkelijk benaderbaar, steeds strevend naar een goede harmonie. "Ik heb met alle wethouders en partijen goed kunnen samenwerken", laat hij weten. "Maar zonder anderen tekort te doen, ben ik bijzonder dankbaar jegens de ambtenaren waar ik in al die jaren mee hebt gewerkt. Voor hun goede adviezen, hun loyaliteit en hun vriendschap."
Resultaten in Aalten
In de Aaltense jaren werden mooie resultaten geboekt. Om er een paar te noemen waar Kok nauw bij was betrokken: een prachtig nieuw centrum in Dinxperlo. In Aalten het prachtige bedrijf van Beele Engineering ten zuiden van het station. In Bredevoort een flinke aanzet tot woningbouw en verplaatsing van sportvelden in Slingeplas-’t Broock. Als wethouder financiën bereikte Kok een van de laagste OZB’s in Nederland en toch een sociale gemeente met goede voorzieningen.
Wethouderscrisis
Maar de wethouderscrisis in 2015 was een dieptepunt. Collega Erik Luiten moest aftreden; Kok werd verweten dat hij vertrouwelijke informatie had doorgegeven. "Ik heb toen niet anders gehandeld dan ik bij iedere burger zou doen", zegt hij daarover. Kok behield uiteindelijk het vertrouwen van de raad. "Maar dat was geen fijne tijd." Een bijzonder dossier in die tijd was de krimp. Alle gemeenten moesten bouwplannen schrappen, want er dreigde leegstand, volgens de hogere overheid. Er kwam een rood, oranje en groen stoplicht en burgers liepen te hoop. "Wonderlijk dat tien jaar later alles op bouwen is gericht. Maar er was toen écht weinig vraag. Maar met de kennis van nu zou ik, denk ik, minder hard drukken!"
Altijd ‘Diems’ gebleven
Toen Ted Kok in 1994 wethouder werd, was hij actief in Didam in het voetbal, in de schutterij en in de carnaval. Dat is nu, 32 jaar later, nog steeds zo. In 1998 trouwde hij met Ingrid van den Beld. Zij kregen twee dochters, Loekie en Eva. De familie is geworteld in Didam, in ‘Diem’ zoals men plaatselijk zegt. Naast familie en verenigingen is Ted ook lid van vriendenclub, ‘Schorriemorrie’ geheten, en voetbalt hij bij DVC’26 45+. Eens per jaar organiseert hij een mooi tripje naar een stad in Europa waar steevast een wedstrijd van een beroemde voetbalclub wordt bezocht. Voor hem is er zeker een leven naast de politiek.
Had hij niet ooit burgemeester willen worden? is een vraag. Of een functie bij provincie Gelderland of in Den Haag? Voor Ted Kok is dat geen vraag. Van het wethoudersvak heeft hij steeds genoten, maar wel in combinatie met de thuisbasis in Didam.
En nu… naar Westervoort
Het gesprek gaat nog even over de beeldvorming van Didam en van Aalten. Didam wordt vaak gezien als ‘rooms', carnavalesk, kermis op zondag en men neemt het leven niet zo serieus. Aalten roept bij sommigen nog het beeld op van ‘fien-gereformeerd, serieus, hardwerkend en vroeger geen feest of sport op zondag. "Van dat eventuele verschil heb ik nooit last gehad", zegt Kok. "Ik kon met iedereen opschieten en laat ook iedereen in zijn waarde."
Ted Kok heeft er lang over nagedacht of hij in Aalten zou stoppen na de verkiezingen van 2026. Hij is hier nog steeds een populaire en effectieve wethouder. "Ik zal vooral de mensen missen", zegt hij. "Maar soms moet je dingen afsluiten. Er zijn altijd dossiers die ik nog graag zou afhandelen, maar dat zal altijd zo blijven!"
Ted Kok is nu 59 jaar. En vertrekt nu dus naar de gemeente Westervoort waar hij vermoedelijk op 6 mei tot wethouder wordt gekozen. Per diezelfde datum neemt hij ontslag in Aalten. Opnieuw een overstap zonder wachtgeld. Ted Kok gaat altijd naadloos over in een nieuwe baan. Maar er komt nog een afscheid van Aalten. "Ik zie hier erg tegenop, want ik laat hier heel wat achter", aldus de scheidende wethouder.
