Fool To Cry – The Rolling Stones (1976)
Zwart & Blauw
The Rolling Stones is één van die acts die gedurende mijn leven altijd aanwezig is geweest. In de tweede helft van de jaren zeventig verschenen ‘Fool To Cry’ en ‘Miss You’, twee hits die tot mijn favoriete Stones singles zijn gaan behoren. Pas in de jaren tachtig leerde ik ze beter kennen. Toen ik bij de Oranjeschool de LEAO-opleiding volgde, had ik een klasgenootje die Stones-fan was. Door hem leerde ik ze nog beter kennen. Wat betreft hits waren het vooral ‘Start Me Up’ en het geweldige ‘Waiting On A Friend’ die ervoor zorgden dat mijn interesse vergroot werd. Het hoogtepunt was in 1982, toen ik met buurman Marcel deze Engelse toppers in De Kuip in Rotterdam live aan het werk zag, overweldigend!
The Stones hebben een eigen geluid, Engelse blues vermengd met psychedelica, rock, pop, country en disco. Je hebt niet veel tijd nodig om een liedje van ze te herkennen. De gitaarriffs van Keith Richards, de stem van Mick Jagger en het drumspel van wijlen Charlie Watts, het past allemaal perfect bij elkaar en het geeft het geheel een eigen geluid. Ik ben vooral liefhebber van hun jaren zestig liedjes, de variatie is groot en ik hou vooral van de ontwikkeling van het vijftal. In het begin klonk het allemaal wat rommelig, maar ze hebben zich ontwikkeld tot een geoliede machine.
In 1976 verscheen het album ‘Black And Blue’. Hun dertiende en de eerste met gitarist Ronnie Wood als officiële Stone. ‘Fool To Cry’ was de enige singlehit van dit album in Nederland, die als hoogste notering de achtste plaats bereikte. Het is een emotionele ballad met een tekst over een kwetsbare man, die dat niet durft te uiten. Hij komt thuis en neemt zijn dochter op zijn knie, ‘I Put My Daughter On My Knee’ en zij stelt hem dan de vraag, ‘Daddy What's Wrong?’. Ze voelt dat er iets niet goed is, maar blijkbaar kent ze haar vader goed, want ze geeft aan dat hij een dwaas is, te dom is om te huilen, ‘She Says, Ooh, Daddy You're A Fool To Cry’. Ik vind het een geweldig mooi nummer, emotioneel gezongen en een prominente rol voor de piano.
Naast deze uitgelichte ballad, is ‘Memory Hotel’ ook indrukwekkend. Samen met de geweldige uptempo rockers ‘Hot Stuff’ en ‘Crazy Mama’ geven ze ‘Black And Blue’ iets extra's, waardoor het voor mij tot één van de beste Rolling Stones albums behoort. Overmorgen is dit album 50 jaar en ziet het dus Abraham en dat vind ik een goede reden voor een feestje!