‘Als Trump in een rolstoel zou zitten, zou de arrogantie er wel vanaf gaan'
ACHTERHOEK - In Veur de Draod beantwoorden Bekende Achterhoekers stellingen. Wie antwoordt legt zijn ziel bloot. In deze aflevering Otwin van Dijk (1975) uit Breedenbroek, hij was PvdA-Kamerlid, burgemeester van Oude IJsselstreek en is nu bestuursvoorzitter van het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem.
Door André Valkeman
1) Mijn mentale bui is:
"Vandaag is een dag met thuiswerken en externe afspraken. Ik ben een chronisch optimist, ik heb altijd zin, bijna altijd. Dus ook vandaag.
Ik heb geen saai leven tot nu toe. Op mijn achttiende kwam ik na een ongeluk in een rolstoel terecht, door een dwarslaesie. Eerst ging ik hollend door het leven en daarna rollend, zeg ik altijd.
Dat is niet dramatisch, vanuit een rolstoel is een prima leven te leven. Maar ik kwam er wel achter hoe ontoegankelijk de samenleving voor bijvoorbeeld rolstoelgebruikers is. Dat maakte mij strijdbaar.
Ik vind dat iedereen, met welke achtergrond - een beperking, in Nederland geboren of niet, man of vrouw, queer of hetero - overal moet kunnen meedoen. Misschien is dat in mijn politieke en maatschappelijke functie nog mijn enige levensmissie."
2) Ik lijk het meest op ‘mien va/mo’:
"Een mix, wat suf antwoord misschien. Sorry.
De neus die ik heb is mijn moeders neus, oortjes ook. De ogen en mond komen van mijn vader.
Ben je dan gelukkig met je uiterlijk? Wordt mij nu gevraagd, een goede. Ik ben best een ijdeltuit. Dat heeft iedere politicus of bestuurder. Je staat vaak op podia, bent in de media, dat zijn spiegels die je telkens confronteren met je uiterlijk. Ik ben best blij.
Och, ik word nu wat grijzer en kaler. Dat is ook confronterend. Maar ik blijf iets vrolijks en jeugdigs hebben denk ik. Ik ben niet mismaakt. En ach, wat is mismaakt. Ik ben toonbaar. Amen.
In karakter ben ik een mix van mijn oma’s. Mijn ene oma, moeders kant, was een type bestuurder. Mijn andere oma, vaders kant, had iets theatraals. Dat combineer ik."
3) Dit is mijn grootste angst:
"De gedachte dat Karin iets overkomt, mijn vrouw. Een leven zonder haar zie ik niet voor mij. Voor mijzelf: niet meer van betekenis zijn. Als ik opeens geen functie zou hebben, doelloos zijn, die gedachte is een blackbox."
4) Na de dood is er:
"Ik ben heel gereformeerd opgevoed. Bijbellezen, kerkbezoek, catechisatie, enzovoorts. Maar ik geloof niet meer in een geloof. Ik geloof wel in het ietsisme. Volgens mij ooit door Ronald Plasterk bedacht. Alhoewel hij voor mijn gevoel de weg een beetje kwijt is, geloof ik in zijn vondst. Ik weet niet wat, maar er is iets. Het brein is ongrijpbaar en wel zo dat het misschien wel doorgaat. Maar wel non-religieus. Geen hemel. Onze energie gaat verder."
5) Ik kan buiten de Achterhoek wonen:
"Nee. Ik woon hier nu zo lang, het landschap is mooi, met alle ruimte. De mensen zijn leuk. In het ziekenhuis zijn randstedelijke bezoekers soms verbaasd dat mensen in ons Achterhoekse ziekenhuis elkaar allemaal groeten. Ook al ken je elkander niet. Dat is onbetaalbaar. Dit is mijn streek.
Wat Achterhoekers nog weer anders maakt dan onze oostelijke streekgenoten is onze openheid. Je moet een beetje meedoen in het dorp, maar dan ben je als nieuwe inwoner ook zo er eentje van ons, sommige streken zijn daar met hun dorp toch wat geslotener in, dan kom je minder makkelijker binnen als buitenstaander. In de Achterhoek ben je best snel lid van de familie."
6) Mocht Lourdes mij weer laten lopen, dan ging ik uit mijn rolstoel:
"Ik geef altijd het volgende antwoord: natuurlijk zou ik als de wonderdokter mij weer zou kunnen laten lopen, mijn vinger opsteken en dat willen. Maar als dat zou betekenen dat ik al mijn ervaringen als rolstoel-individu zou moeten weggummen, inleveren, dan wil ik dat niet. Laat mij dan maar zitten. Want het heeft mij gemaakt wie ik ben, in opvattingen, drijfveren, en missie. Een denk ik mooier mens, dat wil ik niet kwijt.
In een rolstoel zitten maakt dat je nooit arrogant kan doen of zijn, omdat je afhankelijk bent van anderen. Voor een deur open doen, een duwtje. Als we Trump even in een rolstoel kregen, dat zou een zegen zijn voor de wereld.
Of… Ik gun Trump niet perse een rolstoel, natuurlijk, maar wel wat meer liefde voor andere mensen. Dat krijg je automatisch als je die afhankelijke rolstoelgebruiker wordt.’’
7) Dit was mijn laatste huilbui:
"De allerergste huilbui was na het ongeluk, na een ontkenningsfase. Dat was echt uren. Dit is oneerlijk, dit kan niet. Daarna stroopte ik mijn mouwen op. En de laatste traan… Zet een filmdrama op, pak voor mij de tissues."
8) De mens is monogaam:
"Ik wel. Ik weet dat er mensen zijn die andere opvattingen hebben. Dat is aan hen, dat is ook oké. Stiekem werkt nooit. Hoe moeilijk het ook is… Je kan beter zeggen hoe de vlag erbij hangt. Want mensen voor de gek houden werkt niet. Daar word je nooit gelukkig van."
9) Mensen met een accent zijn:
"Gelukkig wordt streektaal omarmd nu. Vroeger moest je dat afleren. Onze premier heeft nu een Brabants accent. Dat vind ik heel leuk. In ons ziekenhuis werken mensen met een echt Achterhoeks accent en mensen voelen zich soms meer vertrouwd bij hen. Het mooiste is dat je met streektaal een ander een thuisgevoel kan geven."
10) Dit komt er op mijn grafsteen:
"Een citaat van Nelson Mandela, hij staat op de binnenkant van mijn linkerarm in tatoeage: ‘It always seems impossible until it's done.’"