Koersvast. Het leven van burgemeester Werger als een rally
MaatschappijZUTPHEN - “Ze kunnen elk moment bellen,” zegt Laura Werger verontschuldigend aan het begin van het gesprek. “Mijn auto staat bij de garage en ik rijd morgen een rally, dus ik heb die auto echt nodig.” In een eerder interview stond ze in een rode cabrio te poseren. Gaat ze daarmee rijden? Glimlachend: “Nee, die heb ik inmiddels verkocht. Ik ben lid van de Rotary in Zutphen en ik rijd jaarlijks mee met de Aspergerally, voor een goed doel. Het is hartstikke leuk om te doen. Ik rijd, een vriend van mij navigeert. Het is een wedstrijd mét opdrachten en je wordt er steeds fanatieker in.”
De rally voert door het Achterhoekse landschap en hoewel het decor van slingerwegen, houtwallen en onverwachte doorkijkjes idyllisch is, draait het om precisie en oriëntatievermogen. Waar het vroeger ging met een bolletje-pijltje-boekje, gebeurt alles nu via een app. “Je moet onderweg letters verzamelen. Die app weet precies waar je bent geweest en zo leg je de route af. Soms zit er een opdracht bij: kies de kortste route, maar je mag dan een bepaalde afslag niet nemen. Dan moet je echt met een vergrootglas naar de kaart kijken. Soms is er net een klein steegje waar je in moet.” Ze lacht: “Ik hou daarvan. Van die puzzel. Van het spel.” En ze speelt al haar hele leven.
Door Meindert Bussink
Sinaasappelkistje
Rallyrijden is in het moment kiezen, maar altijd op basis van wat je al hebt gezien. Van wat je weet en wat je durft te vertrouwen. Haar eigen basis ligt in Leeuwarden. Werger groeide op als dochter van een Engelse moeder en een Nederlandse luchtmachtkolonel. Haar vader vloog de NF-5 straaljager, de voorloper van de F16, en was doordeweeks vaak weg. Haar moeder, geboren in Londen, vond haar weg in het kleine Leeuwarden. Ze leerde Nederlands, gaf les op een hbo-instelling, deed rondleidingen voor de VVV en is vrijwilliger bij de bibliotheek.
“Ik heb van mijn ouders verschillende dingen meegekregen,” zegt Werger. “Van mijn vader het zelfstandige, zorgen voor een eigen inkomen. Mijn moeder zei altijd: “Of je gaat naar de hotelschool, of naar de toneelschool of de politiek in. Ik zie jou nog eens op een sinaasappelkistje staan roepen: ‘Broeders en zusters, wij staken!’” Maar dan zei ik: ‘Mam, dat zie ik niet gebeuren. Ik ben wat rechtser dan dat.’”
Winnen
Thuis werd er veel gekaart. Ze speelde eindeloos met haar oma, en op de middelbare school volgde ze een bridgecursus. “Ik hou van spelletjes,” zegt ze. “Niet zomaar, ik wil ook winnen. Maar ik denk ook graag na. Klaverjassen bijvoorbeeld, dat doe ik nog steeds. Er zit iets in van tactiek, van opletten, van analyseren.” Net als in de politiek.
Op school, tijdens een symbolische verkiezing op de havo stemde bijna iedereen links, maar Werger stemde als enige op de VVD. “Ik ben niet eigenwijs, maar wel eigenzinnig. Als iedereen linksaf gaat, wil dat nog niet zeggen dat ik dat ook doe. Maar overtuig me gerust. Ik ben goed te overtuigen, als je met goede argumenten komt.”
Ik ben niet eigenwijs, maar wel eigenzinnig
Verbinden
Ze koos voor bestuurskunde bij de Thorbecke Academie in Leeuwarden. “Dat was precies wat ik zocht. Hoe werkt een overheid? Wat is beleid? Hoe zit het systeem in elkaar?” Ze studeerde af in communicatie bij de overheid, liep stage bij een vrouwenproject dat naar de internationale conferentie in Beijing toewerkte, en leerde daar misschien wel haar belangrijkste les: dat je ook op onbekend terrein koers kunt houden.
“Het was een hele linkse setting, maar ik leerde daar hoe je mensen met totaal verschillende achtergronden kunt verbinden rondom een gedeeld thema. Gezondheid, zelfbeschikking, huiselijk geweld. Van plattelandsvrouwen tot de lesbische vrouwenorganisatie, ze kwamen allemaal samen op een thema. Dat vond ik indrukwekkend. Ik leerde hoe je krachten bundelt, hoe je iets op de agenda krijgt. En daar ben ik ook gestopt met suiker in mijn thee. ‘Suiker is vergif,’ zeiden ze.
Tegen de stroom in
Haar politieke kompas week af van de omgeving, maar niet van haar waarden. In Zutphen was ze wethouder Werk en Inkomen. “Ik ben niet van het pamperen,” zegt ze. “We moeten wel íets gaan doen, maar dat betekent niet dat we mensen die hulp nodig hebben aan hun lot overlaten. Het is niet óf solidariteit, óf eigen verantwoordelijkheid. Dat is zo’n valse tegenstelling. Je kunt prima én... én.”
In Gouda noemden ze haar ‘een linkse VVD’er’. “Ik geloof in je eigen kansen pakken, maar ik zie ook hoe belangrijk het is dat we voor elkaar zorgen. Dat zit ook in ons stelsel. Ik vind dat waardevol.”
Finish
Als burgemeester staat ze boven de partijen. Geen politicus meer, zegt ze zelf, maar wel iemand die weet wat er speelt. Tijdens een masterclass voor de VVD kreeg ze les in politieke communicatie en zelfs acteren hoorde erbij. “Je moet weten hoe je overkomt, hoe je een punt maakt, hoe je staat. Maar het moet wél echt zijn. Mensen prikken er zo doorheen als je iets speelt. Je moet dicht bij jezelf blijven. Altijd.”
Bij haar installatie zaten haar ouders trots op de eerste rij. Daar zagen zij wat haar klasgenoten van de basisschool ook al wisten en zeiden bij eenreünie: “Dat jij de politiek in bent gegaan verbaast ons niks.”
En toen was het weer tijd om op pad te gaan. De app, de route, de stille wegen en de onverwachte keuzes van de rally wacht. Alles draait om koers. Koers houden en koers durven verleggen, maar wel zelf aan het stuur.
Dit was deel één van een uitgebreid interview en binnenkort volgt deel twee.