Carla Zacharias- Scholten (geheel rechts) met haar zes dochters, kleindochter en enkele schoonzonen voor boerderij 't Lankhof. Foto: Janette van Egten
Familie Scholten terug in Barlo
BARLO - Op boerderij ’t Lankhof in Barlo werd afgelopen weekend voornamelijk Engels, of eigenlijk Canadees, gesproken. De kleindochter van Hendrik Willem Scholten, Carla Zacharias, was met een groot deel van haar gezin even terug op de geboortegrond van de familie Scholten. Samen met haar echtgenoot was zij al eerder in Barlo.
Door Janette van Egten
Te pijnlijk
De vader van Carla, Hank Scholten, werd in 1936 geboren op boerderij ’t Lankhof. Na de oorlog, in 1949, emigreerden Hendrik Willem, zijn vrouw Grada en hun 12 kinderen naar Canada, naar de provincie Alberta. In het buurtschap Barlo zag het echtpaar Scholten weinig toekomst voor met name hun zeven zonen. Carla heeft opa Hendrik Willem nooit gekend. Oma Grada heeft zij goed gekend. Zowel oma als vader Hank hebben nauwelijks gesproken over de oorlogstijd in Barlo. Het was te pijnlijk. Hank kwam nog eenmaal, met zijn Canadese vrouw Cora, terug naar Barlo. Dit was in 2006 toen de Christelijke Nationale school honderd jaar bestond. Carla vertelde over een herinnering van haar moeder: "Hank stond een eindje van de boerderij en tuurde in gedachten naar de huidige School-Esweg. De herbeleving hing als een zware nevel om hem heen. Ik kon de bulderende tanks in zijn hoofd en de angst die dat moet hebben meegebracht zelf bijna horen en voelen." De schuilkelder in de grond nabij de boerderij waar het gezin schuilde als er bommen vielen is later niet meer teruggevonden.
De houten kist
Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, maakte Hendrik Willem voor alle twaalf kinderen een houten kist. Deze werden gevuld met wat kleding en enkele dierbare bezittingen. In 2008, een jaar na het overlijden van Hank, haalde Carla de houten kist van zolder om samen met haar kinderen herinneringen op te halen. Pas toen vonden ze de Engelstalige brief die Hank moet hebben geschreven ergens tussen 2005 en 2007. De aanvang van de brief: ‘Hier is mijn houten koffer. Bijna zestig jaar gelden dat ik hem voor het laatste gebruikte. De inhoud ben ik ontgroeid en is verdwenen. Nu bevat hij alleen nog herinneringen aan een afgrijselijke oorlog en een leger van engelen’. Hank beschrijft dat ze bijna iedere nacht naar de schuilkelder moesten. Iedereen nam dan zijn eigen houten kist mee. De brief heeft een hoop verduidelijkt voor Carla. "Nu begrijp ik waarom mijn oma altijd op het puntje van de stoel zat, nerveus tikkend met haar voeten op de grond. Ze was altijd klaar om te vluchten."
Twee kinderen rennend in het veld
De dochters van Carla zijn voor het eerst in Barlo. Kalyan vertelt over een video van de afgelopen dagen waarin Olivia, de kleindochter van Carla door het veld bij de boerderij rent. "Ineens zag ik mijn opa rennen, als kleine jongen door het veld richting de Canadese tanks zoals hij in zijn brief beschrijft. Tachtig jaar verschil, twee kinderen rennend in een veld. Beiden met zo’n totaal ander gevoel." Lindsay voegt eraan toe: "De bomen rondom de boerderij zijn nog steeds diezelfde bomen. Als die toch eens konden vertellen…" Om een nog beter beeld te krijgen van de oorlog rondom Aalten bezocht Carla met haar gezin op 4 mei het Nationaal Onderduikmuseum.
Dankbaar
In zijn brief beschrijft Hank zijn enorme dankbaarheid naar de Canadese bevrijders. Dat het een eer was om in Canada te mogen wonen en te worden opgenomen in de gemeenschap. Aalten en zijn buurtschappen werden op 30 maart 1945 bevrijd. Carla gaat met haar gezin de bevrijding vieren in Amsterdam. De rest van de week hebben ze nog allerlei activiteiten op de agenda: een bezoek aan de Keukenhof, het Rijksmuseum, een bezoek aan Rotterdam en Delft. "Niets van dat alles zal dit bezoek met mijn dochters aan de boerderij nog kunnen overtreffen. Ik ben dankbaar dat ik hen kan laten zien waar de geschiedenis van onze familie Scholten is ontstaan."
Meer foto's op:
www.aaltenvooruit.nl
