Dixperlose rolstoeltennisser Aniek van Koot verruilt twijfels en angst voor zelfvertrouwen in heden
Sport DinxperloDINXPERLO - Al twintig jaar reist Aniek van Koot rond de wereld, de rolstoeltennisster behoort bijna net zo lang tot de wereldtop. In gesprek met de Dinxperlose over prijzen winnen, eenzaamheid, het einde van haar carrière, twijfels en genieten van topsport.
Door Remko Alberink
Rolstoeltennisster Aniek van Koot (33) uit Dinxperlo staat al sinds 2006 binnen de top tien van het mondiale rolstoeltennis. Tientallen grand slam-overwinningen, vele verloren finales ook. Maar achter al die prijzen ging ook een onzekere vrouw schuil. “Ik had een lage dunk over mezelf. Dat is soms lastig, zeker als je goed wil trainen en tennissen.”
Twijfels
Het leverde twijfels op, veel twijfels. Zoveel twijfels dat ze het spelletje een paar jaar terug niet eens meer leuk vond. “Soms had ik een verwachtingspatroon van mezelf wat gewoon te hoog was.”
Voeg daarbij de tijd waarin de wereld in de greep was van corona. “Die coronatijd hakte er flink in, trainingen werden aangepast en zelfs online gegeven.”
Die periode is gelukkig voorbij. “Weet je dat ik een brief klaar had waarmee ik aangaf te willen stoppen”, stelt de Dinxperlose eerlijk. “Dat was in eind 2020, maar door een goed gesprek met mijn moeder bij de tennisbond KNLTB ben ik toen toch van gedachten veranderd.”
Psycholoog
Van Koot raadpleegt sindsdien regelmatig een psycholoog. “Voor veel mensen is dat een taboe, maar ik heb er baat bij. Ook de KNLTB heeft hier enorme stappen in gemaakt.”
De Dinxperlose, ambassadeur van Kanjers voor Kanjers, geeft aan waar ze een stuk persoonlijke groei heeft doorgemaakt. “Ik geef inmiddels bijvoorbeeld een stuk minder sociaal wenselijke antwoorden.”
De erelijst van Van Koot is enorm. Zonder ermee te pochen, want dat is haar vreemd, is het een cv om respectvol te benaderen. De drang om te winnen zit ook na al die jaren nog steeds in haar, verzadiging is niet aan de orde. Dat het leven van een topsporter echter heel erg zwaar kan zijn, illustreert Van Koot ongewild als ze aangeeft dat ze twee ochtenden in de week al voor 6.00 uur in de auto zit om op tijd, we schrijven 9.00 uur, het nationale trainingscentrum in Amstelveen te bereiken. Iets dat door de vele files ook wel eens niet lukt. Daarnaast traint ze ook nog twee keer per week met fysiek trainer Jeltje Loomans en drie dagen in de week met trainer Robin van Beveren in Gendringen. “Ik lig vaak om 21.00 uur in bed, anders houd ik dat niet vol.”
In Van Beveren uit Netterden heeft ze een trainer/coach gevonden waardoor het plezier terug is gekomen. “Het is heel fijn trainen met hem. Met hem spreek ik ook over de theorie achter het tennis. Hij gaat in januari ook mee naar Australië, daar ben ik heel blij mee.”
Down Under
Want als half Nederland na de jaarwisseling ontwaakt, maakt Van Koot zich al weer op voor een trip Down Under. Twee voorbereidingstoernooien en dan de Australian Open in Melbourne, het toernooi waarin ze zeven keer in het dubbelspel (2010, 2013, 2017, 2019, 2021, 2022 en 2023) en een keer in het enkelspel (2013) de beste was. “Ik kom heel graag in Australië.”
Vragend naar haar voorkeur qua grand slam, moet Van Koot even rustig nadenken. “De Australian Open kenmerkt zich door relaxe sfeer en vriendelijkheid van de mensen. Roland Garros in Parijs is dichtbij voor mensen die vanuit Nederland willen kijken, maar het is er ook erg chaotisch. Op Wimbledon is alles fantastisch geregeld. Ik heb trouwens wel een hekel aan spelen in het wit, zoals daar moet. De US Open in New York is de laatste van de vier. Die stad, het blijft heel apart voor iemand uit Dinxperlo, waar niet eens stoplichten zijn. Als ik echt moet kiezen voor de leukste, dan kies ik Australié.”
Op pad
Toernooien spelen, wachten op vliegvelden en saaie hotelkamers: er zit ook een keerzijde aan topsport. “Het kan eenzaam zijn. Ik vind diamond painting leuk, dus dat doe ik graag. Op een gegeven moment kwam er eens iemand langs en niet veel later zaten we met meerdere mensen diamond paintings te maken op mijn hotelkamer.”
Ook vind de tennisster haar ontspanning in het luisteren van podcasts. “Dat zijn van die true crime-verhalen, die vind ik echt leuk.”
Maar waar ze ook vandaan komt, in Dinxperlo is ze echt thuis. “Ik heb ook vier jaar met veel plezier in Arnhem gewoond. Maar hier ben ik dicht bij familie, bij mijn nichtje Maud en neefje Mats. Daar word ik zo blij van.”
Haar racket aan de wilgen hangen is om meerdere redenen nu nog geen optie. “Ik vind het spelletje leuk, maar ook zie ik het als verplichting naar mijn team”, legt Van Koot uit. “Ik heb een team om mij heen, waarmee het heel goed klikt. Zij hebben het beste met mij voor. Daarbij is me ook duidelijk geworden dat het pas tijd wordt om te stoppen als je geen euforie of verdriet hebt na een partij.”
De Dinxperlose erkent dat ze misschien in de laatste fases van haar carrière zit. De Paralympische Spelen in Parijs komend jaar zijn een rood-omcirkeld evenement. “Die ga ik met Diede de Groot spelen. Na de toernooien in Australië speel ik het ABN/Amro-toernooi en daarna ga ik naar Amerika. Vervolgens zijn er wat toernooien in Japan en Korea en dan weer naar Europa. Ik wil eigenlijk gewoon met plezier op de baan staan. Ik kan me nu al enorm verheugen op de toernooien die komen gaan.”
Blessureleed
Het jaar dat Van Koot nu afsluit, kenmerkte zich ook door blessureleed. Een operatie aan de pols in het voorjaar was noodzakelijk, twijfels over haar rentree staken de kop op. “Gelukkig is alles heel goed gegaan”, spreekt Van Koot, terwijl ze zucht van verlichting slaakt, terwijl ze haar pols bekijkt. Wie haar al pratend in de ogen kijkt, zittend in haar gezellig ingerichte huiskamer, ziet dat ze nog niet klaar is op de tennisbaan. Daarbuiten hebben twijfels en angst voor de toekomst plaatsgemaakt voor zelfvertrouwen in het heden.
Op de rand van 2024 is de Dinxperlose een zelfverzekerde vrouw, het markeert misschien wel haar allermooiste zege ooit.
