Anouk en oma maken samen kerstherinneringen
Algemeen DinxperloDINXPERLO/AALTEN - Net als vorig jaar vroeg de redactie van deze krant aan verslaggever Daniëlle Jolink of ze voor de editie rondom de feestdagen een kerstverhaal wilde schrijven.
Door Daniëlle Jolink
“Yes!!! Eindelijk hebben we kerstvakantie”, zegt Joy tegen haar vriendin Anouk. “Zullen we gezellig even ergens in de stad wat gaan drinken?”, vraagt ze aan Anouk.
“Nou”, antwoordt deze, “ik was eigenlijk van plan om even bij mijn oma een kopje thee te gaan drinken. Door alle toetsen van de afgelopen weken ben ik al een poosje niet meer bij haar geweest namelijk en ik moet iets met haar bespreken.”
“Helemaal goed”, antwoordt Joy terwijl ze op de fiets stapt, “ik app je straks nog wel even.” En met nog een laatste zwaai fietst ze de poort van het schoolplein uit. Anouk sjort wat aan haar sjaal om zichzelf wat meer te beschermen tegen de kou. Het is al dagen overdag onder het vriespunt. ‘Het zou toch wel cool zijn als we eindelijk eens een keer een witte kerst hebben’, denkt Anouk bij zichzelf, terwijl ze door de straten richting haar oma’s huis fietst.
Haar oma is heel belangrijk voor Anouk. Haar vader is sinds haar moeders zwangerschap al niet meer in beeld, haar moeder heeft Anouk in haar eentje opgevoed. Hierdoor is Anouk vanaf haar geboorte ook veel bij opa en oma. Het huis van haar grootouders voelt dan ook als een tweede thuis voor Anouk.
Het huis
van haar
grootouders
voelt als
een tweede
thuis
Terwijl ze verder fietst, ziet ze door de diverse ramen van de huizen de lichtjes van de kerstboom al branden. Het is nog geen vier uur, maar de schemer heeft al ingezet. In diverse voortuinen zijn kleine boompjes versierd met lampjes en mooie kerstkransen sieren menig voordeur. Anouk houdt van deze tijd van het jaar. De lichtjes die overal branden, vervullen haar met warmte.
Automatisch gaan haar gedachten naar de kerstvieringen van voorgaande jaren. Kerstavond vierden Anouk en haar moeder altijd traditioneel bij haar opa en oma. Wanneer Anouk en haar moeder aan het eind van de middag het huis van opa en oma binnentraden, had opa de boom meestal net van de zolder gehaald. Vroeger hadden haar opa en oma een echte boom gehad, maar sinds oma last van haar longen heeft, werd dit een kunstboom. Anouk hielp haar opa altijd met het in elkaar zetten van de boom en hing daarna samen met opa de lichtjes in de boom. Haar oma bereidde dan ondertussen in de keuken het eten voor die avond. Als de lichtjes er eenmaal in zaten, dan kwam de doos met echte glazen ballen, in allerlei kleuren, tevoorschijn. Met hun vieren hingen ze dan de boom vol.
Wanneer de boom versierd was, haalde haar oma haar mooiste servies uit de kast en samen dekten ze dan de tafel. In gedachten ruikt Anouk de groentesoep al die haar oma ieder jaar met kerstavond op tafel zette, gevolgd door heerlijk mals draadjesvlees en aardappelkroketjes. Met als afsluiting een stukje Viennetta ijs met heel veel slagroom.
Daarna gingen ze dan gezamenlijk naar de Kerstmis in de kerk om, vervolgens de avond af te sluiten met de kerstspecial van All You Need is Love, die haar oma altijd opnam.
Anouk is zo in gedachten verzonken dat ze al voorbij haar oma’s huis fietst. Hard trekt ze aan haar rem en terwijl ze haar fiets de stoep op trekt kijkt ze ook hier vol verwondering naar alle brandende lichtjes in de woonkamers van de huizen.
Wanneer ze richting de voordeur van haar oma’s huis loopt, slaat de twijfel toe bij Anouk. Het lijkt erop dat haar oma niet thuis is. Zo mooi verlicht de meeste andere huiskamers in de straat zijn, zo donker is het achter het raam van oma’s huis. Anouk loopt naar het raam toe, zet haar hand boven haar oog en tuurt naar binnen. Achterin de kamer brandt een heel klein lichtje en in het schemerdonker ziet ze haar oma op de bank zitten.
Anouk klopt op het raam, als haar oma opkijkt zwaait ze driftig met haar arm heen en weer. Even lijkt het erop dat haar oma haar niet ziet, maar dan staat ze op. Met een ietwat kromme houding ziet ze oma richting de kamerdeur schuifelen. Snel loopt Anouk naar de voordeur.
Na een paar minuten gaat de deur open. “Hoi oma”, zegt Anouk, terwijl ze naar binnen stapt en de voordeur achter zich dicht doet.
“Dag meisje”, antwoordt haar oma. “Wat gezellig dat je even aankomt. Doe gauw je jas uit, dan maak ik een lekkere kop thee voor je, of heb je liever warme chocolademelk?”, vraagt ze, terwijl ze richting de keuken loopt.
Het leven
was daarna
niet meer
hetzelfde
“Thee is goed hoor oma”, antwoordt Anouk. Ze loopt vanuit de hal de woonkamer in en ook nu valt haar op hoe donker het in de woonkamer is. Een gevoel van somberheid en verdriet overvalt haar ineens. De afwezigheid van haar opa is ineens zo aanwezig dat Anouk zich moet bedwingen om zich om te draaien en naar huis te gaan. ‘Kom op Anouk’, speekt ze zichzelf in gedachten streng toe. ‘Als jij dit nu al zo sterk voelt, hoe moet dit dan wel niet voor oma zijn? Zij moet nu alweer zes maanden zonder opa verder’.
Zes maanden, maar het lijkt voor Anouk nog als de dag van gisteren dat haar oma haar moeder in paniek belde. Opa was nog even in bed blijven liggen die ochtend omdat hij nog moe was. Toen haar oma een paar uur later boven bij hem ging kijken, trof ze hem dood aan in bed. Een hartstilstand, had de dokter even later gezegd. Voor haar opa een hele mooie dood, maar voor hun een groot verdriet. Het leven was daarna niet meer hetzelfde en dat zou het ook niet meer worden. Met name voor haar oma was het erg zwaar.
Anouk zag dat ze haar best deed om haar leven zo goed en zo kwaad als het ging, weer op te pakken, maar ze zag ook dat dit haar oma heel veel moeite kostte. Ze was veel stiller en haar ogen straalden niet meer zoals vroeger.
Haar oma komt de kamer inlopen met een kopje thee, en een schoteltje met daarop een ontbijtkoek, met roomboter besmeerd. “Dankjewel oma”, zegt Anouk.
“Wat fijn om je even te zien Anouk”, zegt haar oma.
“Ja”, zegt Anouk, “ik vind het ook gezellig om je even te spreken, de afgelopen weken waren namelijk erg vol met allerlei toetsen, maar ik wil eigenlijk ook iets met je bespreken.” Ze zwijgt even, terwijl haar oma haar vragend aankijkt.
Anouk haalt een keer diep adem en staart naar de punten van haar schoenen, en zegt dan dat wat haar al dagen dwars zit maar wat ze toch lastig vindt om uit te spreken. “Mama zei dat je dit jaar geen kerst wil vieren”, gooit ze er dan snel uit.
Even hangt de stilte tussen hen beladen in de lucht en al snel heeft Anouk spijt van haar woorden. Haar moeder had haar nog zo op het hart gedrukt om er niet met haar oma over te beginnen, maar haar wens te respecteren. Had ze nu maar naar haar moeder geluisterd. “Dat klopt”, hoort ze haar oma ineens zeggen.
Op een droevige toon vervolgt ze: “Ik kan het gewoon niet Anouk, het is te pijnlijk. Ik mis je opa verschrikkelijk, het lijkt iedere dag zelfs een stukje erger te worden. De ‘gewone dagen’ zijn soms al lastig genoeg om door te komen, laat staan dat we nu ‘gezellig’ kerst moeten gaan vieren zonder je opa. Het liefst blijf ik deze dagen zoveel mogelijk in bed liggen, in de hoop dat ze snel weer voorbij zijn.”
‘Opa zou
willen dat
we wel
samen kerst
zouden vieren’
Nadat ze deze woorden uitgesproken heeft, begint haar oma te huilen. Eerst nog zachtjes, maar als snel stromen de tranen over haar wangen. Verschrikt loopt Anouk naar haar oma toe en slaat haar armen om haar oma heen. Dan breekt ook Anouk en zo zitten ze samen een poosje te huilen.
Wanneer hun tranen wat opgedroogd zijn en Anouk de controle over haar stem weer een beetje heeft, begint ze te praten. “Sorry oma”, zegt ze. “Ik wilde je absoluut niet van streek maken en ik begrijp het, echt waar. Ik denk ook dat het heel anders is, nu opa er niet meer bij is, maar ik denk ook dat juist opa zou willen dat we wel samen kerst zouden vieren. Juist nu we elkaar nog hebben, zou ik het fijn vinden om net als andere jaren kerstavond samen te vieren. En dat betekent niet dat we opa vergeten zijn en niet missen, maar juist herinneringen op kunnen halen. Opa krijgen we nooit meer terug, maar de herinneringen zijn blijvend en die brengen hem juist weer even heel dicht bij ons, denk ik”, besluit Anouk.
Het blijft weer even stil. Maar deze keer voelt de stilte anders dan de eerste keer. De lucht lijkt minder zwaar en zelfs de kamer lijkt minder donker dan daarvoor.
“Je hebt gelijk Anouk”, zegt haar oma, terwijl de tranen weer in haar ogen glinsteren. “Je hebt echt absoluut gelijk, maar dan heb ik wel je hulp nodig, want ik kan het niet alleen. Heel eerlijk gezegd weet ik niet eens waar ik beginnen moet nu.”
“Natuurlijk”, zegt Anouk, terwijl ze haar oma een dikke knuffel geeft. “Natuurlijk help ik je oma, als jij nog een kopje thee voor mij zet, dan haal ik de kerstboom vast van de zolder, want als de boom staat, dan begint kerst pas echt, zou opa zeggen.”
Na deze woorden staat ze op en loopt de trap op. Op weg naar nieuwe herinneringen en tradities.