Doortje Rave: 104 jaar en nog steeds fel voor PSV
AALTEN - Onlangs bezocht Doortje Rave-Buitink uit Aalten een voetbalwedstrijd van PSV in Eindhoven. Een PSV goal werd afgekeurd. Doortje was woest en wilde ondanks haar (toen nog) 103 jaar het veld op. Familieleden moesten haar op de stoel houden. Doortje weet alles van haar favoriete club. "Ontzettend jammer dat Xavi Simons weggaat!" De PSV leiding kent haar inmiddels ook. "Op de tribune kwam die jongen die vroeger keeper was gezellig een praatje met mij maken. Ja, die Hans van Breukelen."
Door Jos Wessels
Op 20 juli wordt Doortje Rave 104 jaar. Het is een drukte van belang in haar gezellige appartement aan de Haermansweijde. Haar twee kinderen zijn er: Tony, die de 80 nadert, en Dorothy die iets jonger is. Verder veel familieleden. Doortje heeft zes kleinkinderen en ook zes achterkleinkinderen en die komen allemaal geregeld langs.
Doortje geniet van alle aandacht en praat honderduit. Zij heeft een geheugen als een ijzeren pot. De gezondheid is uitstekend. Zij heeft in haar lange leven maar een keer in het ziekenhuis gelegen. "Je moet geluk hebben, maar het komt ook door de genen; mijn moeder werd 99 jaar."
Alleen haar gehoor laat haar een beetje in de steek. Daarom zet zij het geluid van de televisie wat harder. "Mijn buurvrouw vindt dat niet erg, want die is ook behoorlijk doof."
Doortje wordt alleen ’s morgens en ’s avonds geholpen door de thuishulp. Van haar komt de hulp ’s morgens zo vroeg mogelijk en ’s avonds zo laat mogelijk: "Dan heb ik lange dagen, want ik geniet van elke minuut."
De burgemeester en zijn vrouw worden begroet als oude kennissen. Dat is geen wonder, want sinds haar honderdste verjaardag komen Anton en Cécile Stapelkamp elk jaar op visite of zij bellen.
Verhalen over vroeger
Doortje vertelt over haar man Joep. Zij kenden elkaar van de vooroorlogse gondelvaarten in Bredevoort. Zij waren beiden een jaar of 17. "Hij was meteen verliefd op mij, hij heeft nooit een ander gehad."
Zij trouwden in 1942, midden in de oorlog. Dat was een zware tijd. De angst voor de nachtelijke vliegtuigen en het gebrek aan eten staan haar nog helder voor de geest. In de laatste oorlogsdagen vluchtte zij met haar zoontje naar Lichtenvoorde. Daar maakte zij de bevrijding mee. "Voor het eerst werd in de kerk het Wilhelmus weer gezongen, dat was zó mooi!"
Joep werkte bij Duthler in Varsseveld. Hij overleed al op 54-jarige leeftijd; Doortje is al bijna een halve eeuw weduwe. Maar zij praat graag over haar tijd met Joep. Joep was overal bij. Hij was lid van de schutterij en vendelier. En hij was voetballer. Hij hoorde tot de oprichters van DVO: Door Vrienden Opgericht. Doortje vertelt enthousiast over voetbalwedstrijden in de omgeving. Men ging overal met de fiets naar toe. Op de terugweg langs Dien Huitink van Café De Driehoek in Lichtenvoorde. Daar kregen zij een kop thee, dan één biertje en dan op de fiets naar huis. En zo komt het gesprek toch weer op voetbal.
Doortje volgt alle wedstrijden op tv, zowel het mannen- als vrouwenvoetbal. "De mannen zijn soms gemeen, maar de vrouwen kunnen er ook wel wat van hoor!"