Herlinda ter Maat
Herlinda ter Maat (Foto: PR)

Column Herlinda: Rugtas

  Column

Het is nog vroeg, de meeste mensen slapen nog. Maar deze bijna 90 wielrenners met hun geliefden niet. Ze staan op de markt in 's Heerenberg. Ze zijn zenuwachtig, opgewonden en blij. Afgelopen vrijdag was het zover. De start van de tocht die eens per vier jaar wordt georganiseerd door Stichting Bergh in het Zadel. Een monstertocht. Dit keer Bergh-Leipzig-Bergh. Het klinkt als een ware wielerkoers. En dat is het ook. Maar liefst ruim 1300 kilometers en 13.000 hoogtemeters staan voor de boeg.

De burgemeester geeft het startschot nadat de pastoor de hele club inclusief het materiaal, heeft ingezegend. Ik kan mijn tranen niet meer wegslikken en zie de emotie op het gezicht van mijn man. Wat zijn we dankbaar en trots dat hij weer mee kan doen. Na heel wat ellende staat hij hier weer. Sterk als ooit. Elke deelnemer heeft zijn rugtas op, neemt zijn of haar eigen ellende mee wat hen sterker maakt. Ik zie kinderen hun vader knuffelen, ik zie een man zijn vrouw een laatste kus geven, er worden schouderklopjes gegeven maar ik zie ook veel tranen. Plaatselijke buien boven Montferland.

Na het startschot duik ik samen met de kinderen en mijn schoonouders en -zus de auto in. We gaan er achteraan zolang het kan. Iets voorbij Isselburg zetten we de auto aan de kant. De zelfgemaakte spandoeken halen we uit de kofferbak. En ja hoor, even later horen we de politie en de kopwagen waaruit Theo Mijnen zijn verhaal doet over het doel van deze tocht. Geld ophalen voor onderzoek naar kanker. Dit keer heel specifiek naar onderzoek voor kinderen die ongevoelig zijn voor de chemo die zij hebben gehad tegen acute leukemie. Er wordt hierbij gekeken naar fouten in hun DNA en gezocht naar andersoortige medicijnen hiervoor.

De groep renners maakt een gele streep door het landschap gevolgd door een aantal volgauto's. Onderweg naar het oosten. Het wordt zwaar. Maar ziek zijn is zwaar. Zowel lichamelijk als geestelijk. Momenten breken aan dat je niet meer kunt, niet meer wilt, maar dan toch haal je ergens weer kracht vandaan. Dat zal deze week niet anders zijn. Een iedereen fietst met zijn of haar rugtas op en voelt dat dit afzien wordt beloond met hopelijk in de toekomst genezing van die vreselijke ziekte.

Herlinda ter Maat

Meer berichten