Foto: Foto:

Column Herlinda: Toerist

  Column

Ruim een derde van mijn leven woon in inmiddels in Aalten. In de beginjaren kende ik hier weinig mensen. De omgeving kende ik al helemaal niet. Ik ging naar mijn werk, kwam terug en begon met klussen aan ons huis. Verder dan de plaatselijke bouwmarkt kwam ik als het ware niet. Toen eenmaal de kinderen er waren, het huis zo goed als af was, kwamen de contacten. Ook was ik steeds vaker buitenaf te vinden. Al snel vond ik mijn weg hier. Inmiddels ken ik het buitengebied behoorlijk goed. Elk zandpaadje, slootkantje heb ik wel gezien. Denk ik.

Als inwoner denk je dat je je eigen woonplaats, gemeente en omgeving wel kent. Als ik voor mezelf praat, verdiep ik er minder in dan dat ik ergens op vakantie ga. Zonde! Met een toeristische bril op zie je meer, zie je andere dingen, geniet je nog meer. Uiteraard weet en voel ik dat we in een prachtig stuk Nederland wonen. Het coulisselandschap. Slingerende beekjes. Prachtige scholtenboerderijen. Je waant je werkelijk van tijd tot tijd in een Mondriaan schilderij. Maar wat ik allemaal niet wist, is dat ons landschap maar liefst is aangewezen als Nationaal Landschap.

Het gebied waar we wonen, is al sinds de prehistorie bewoond. Het stadje Bredevoort had een burcht waar Maarten van Rossum pandheer was. Deze week las ik in de krant dat er een gratis stripboek aan de schooljeugd wordt verstrekt. Een stripboek over de geschiedenis van het hertogdom Gelre. Over de belangrijke zaken die hier tijdens de Tachtig Jarige Oorlog hebben afgespeeld om zo de Randstad te ontzien en te laten bloeien. Iets waar we enorm trots op mogen zijn! Dat moet elke inwoner weten!

Ook het feit dat we dichtbij de grens wonen lijkt zo normaal. Toch is het bijzonder als je door Dinxperlo rijdt en je continue wisselt van Duits naar Nederlands grondgebied. Vroeger stonden hier grenswachtershuizen. Is er heel wat af gesmokkeld.

Hoe vaak heb ik "blind" langs allerlei grensstenen gefietst zonder ze gezien te hebben? Hoe vaak wandel ik door het Nannielaantje? Maar wie was Nannie dan eigenlijk? Hoe vaak heb ik de Gängekes doorgestoken naar het dorp? Maar waarvoor liggen die paadjes zo kriskras door het dorp? Vanaf nu zet ik de verwonderde bril van een toerist wat vaker op.

Herlinda ter Maat

Meer berichten