Logo aaltenvooruit.nl


Foto:

Loslopende hond

Herlinda ter Maat

Vaak ben ik buiten te vinden. Buiten in de tuin. Maar ook buiten af in het buitengebeid. Als ik buitenaf ben, ben ik dat meestal als wandelaar, hardoper of fietser. Zelden ben ik daar alleen. Ik wandel met mijn man of kinderen, ik loop hard met mijn vriendin of ik fiets met de Peddelaars. Er wordt veel over koetjes en kalfjes gekletst.

Soms zijn er dagen dat ik dit graag alleen doe. Alleen even een rondje huppelen of alleen even een stuk weg trappen. Op die momenten komt er onverwachts bezoek. Dat kan een prachtige ree zijn waarmee ik even een verbaasd oogcontact heb. Ook de buizerd schiet wel eens langs. Hierdoor stijgt de hartslag en houd ik de vaart er goed in. Het bezoek kan ook onaangenaam zijn en dan doel ik op de loslopende honden die je met een vaart van zeker 40 kilometer per uur tegemoet komen vliegen. Dit resulteert niet in een liefdevolle ontmoeting. Als hardloper kun je het beste pas op de plaats maken en heel boos 'af!' roepen. Je moet dan maar hopen dat de hond naar je luistert. Vaak is dat niet het geval. Want hij heeft net daarvoor, als het baasje hem al ter orde heeft geroepen, de opdracht reeds genegeerd. Resultaat zijn twee ranzige modder poten tegen je aan en je benen die 'schoon' gelikt worden. Toppunt beleefde ik ooit op de Bokkelderweg toen een hond mij daar in mijn broek beet. Het geluk had ik met mijn niet al te dikke kuiten. Achteraf hoorde ik dat die hond dol was op meerdere hardlopers.

Op de fiets lijkt het alsof je hier onderuit kan komen, maar niets is minder waar. De hond denkt achterop te kunnen springen, maar ik heb niet eens een zadeltasje laat staan een bagagerek. Gevoelsmatig wil ik met een rotgang langs het beest maar m'n voeten zitten vast in de pedalen geklikt en een salto over een hond heen is niet mijn sterkste kant, dus remmen in en rustig blijven.

Rest mij nog even de uitwerpselen te benoemen. Hiervoor hoef ik niet ver weg buiten te zijn maar begint dit 'feest' al in de straat, op de stoep, in de gängekes naar het dorp. Niets is viezer dan met de wandelwagen door een verse drol te rijden. Niets is ranziger als ik mijn oprit afloop, ik bijna uitglijd over een verse bolus.

Gelukkig zijn er buiten ook genoeg goed opgevoede honden en lopen er genoeg hondenbezitters met plastic zakjes rond.

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox